Гутрал

Нээлттэй салхивчны минь цаанаас
Нүсэр тээртэй дуу чимээ
Бөглөрөл, хашгираан, хэн нэгний хараал хэлэх
Бүгдээрээ энэ амьдралын дуу
Яг одоо гадаа цаг хугацаа буцалж байна
Нүүр нь инээсэн
Нүд нь гэрэлгүй сэтгэл нь хоосон хүмүүс
Нэгнийхээ өврийг тэмтчин зүрхийг нь хулгайлна...
Нээрэн энэ ч бас амьдралын үзэгдэл
Бас цаг хугацааны бэлэг
Цонхоо хааж хөшгөө татаад ч
Ай амьдрал минь
Энэ цаг хугацаанаас бидэнд
Юу үлдэнэ вэ???

2010 он
South Korea

Хүлээлт -2

Зүрхнээсээ
Зүс бүрийн шувууд
Хийсгэн
Зүг бүрт
Илгээв
Зүүрмэглээд цочин сэртэл
Зуун шувуу
Зуун зүгээс ирж
Зүрхийг минь хучжээ.
Би чамайг
Зуун жил хүлээхээр
Шийдэв

Хүлээлт - 1

Асгараад л…. энэ бороо дуусна
Амьдрал уу?
Амьдрал ч бас
Ав адилхан асгараад л дуусна
Цус минь энэ бороо шиг шуугивч
Цаг нь ирэхэд бас л дуусна
Ай даа…
Амьдралаас давж амьдрах минь
Юунд хэрэгтэй …
Амьсгал минь зогсох хүртэл
Чамайг би хүлээх
Үнэндээ энэ л амьдралын утга

비라도 오면 ...

비라도 오면 내 마음 씻길까...
세상에 찌들어 더럽혀진 내 마음
비라도 오면 씻길까...
세상사에 상처 받고 멍든 내 마음
비라도 오면 씻길까....
사랑에 울고 이별에 아파하던 내 마음
비라도 오면 씻길까...

비라도 오면 우산 없이
그냥 흠뻑 적시고 길을 거닐고 싶다
빗소리에 내 마음을 맡긴체 다 잊고
그냥 흠뻑 젖고 싶다
빗길 따라 그 어느 곳이든
발길 닿는 그 곳으로 가고 싶다
빗길 따라 걷다 보면
사랑하는 사람 있는 곳으로 가지 않을까....

.......

Ай...
Яасан өчүүхэн юм бэ би бас бид
Хармаар юм юу ч үгүй энэ амьдралаас
Харах нь хичнээн их юм бэ
Нүдээ аниад
Таг дүлий эсвэл сохор байхгүй дээ
Зүрх баярлах л байсан даа
Халширмаар халирмаар та нартай
Харц тулгарахгүй гэж
Хичнээн ч их хичээв дээ
Өндрөөс үсэрчихмээр
Өөрөөсөө явчихмаар
Өвдөлт иймсэн билүү
Өр зүрх рүү минь...
Ай...
Яасан өчүүхэн юм бэ би бас бид

Зөвхөн гуниг л байдаг

Зүүд рүүгээ би гунигын шатны гишгүүр дамжин
Зөөлхөн алхалсаар чимээгүйхэн ороход
Тэнд амьдралаас ангид амьдрал
Огт танихгүй намайг
Танимгайрхан угтдаг ч
Харц нь яг л чиний минь нүд шиг
Гялалзсан гунигтай
Хавар нь яг л намар шиг
Шав шаргал өнгөтэй
Хүсэл ч үгүй мөрөөдөл ч үгүй
Хүрэх хязгаар тийм гүн
Цаг хугацаа тэнд чив чимээгүй бас хөдөлгөөнгүй
Цагийн зүү нэг л цэг дээр...
Навч бороо нулимс илүүдсэн
Над шиг ийм гэнэн сэтгэлтний
Зүрхнээс юүлсэн гуниг л энд
Зуун өнгөрсөн ч амьд хэвээрээ
Зүүдрүүгээ би гунигын шатны гишгүүр дамжин
Зөөлөн алхалсаар чимээгүйхэн ороход
Зураг мэт өөдөөс инээмсэглэн угтдаг нь
Зөвхөн миний гуниг л байдаг
Зөвхөн миний гуниг л....

Надаас чамруу

Надаас чамруу
Ердөө ганцхан хором
Нүдээ анихад л...
Хөлсний чинь үнэрт
Хорвоо бүдгэрч
Өвчүүн дор чинь
Өөрийгөө гээнэ
Үүний л төлөө
Амьд яваа мэт санагдна
Үүний төлөө
Үхсэн ч яахав ээ

Шүлэг л намайг бичдэг

Шүлэг битгий бич гэсэн гэв үү...
Та..
Шүлэг бичдэггүй ээ
Би...
Зүрхэнд минь
Алганы хээ шиг нэгэн зураас
Тийм тод тийм гэрэлтэйг
Гэвч
Тэнгэрийн шувууд уйлахад
Тэсэхийн аргагүй чинэрч
Нулимсных нь чимээг
Цээжнийхээ цаанаас
Сонсдогоо
Би бичдэггүй
Зүрхэнд минь
Алганы хээ шиг нэгэн зураас
Тийм тод тийм гэрэлтэйг
Гэвч
Өндөр өндөр модод
Өөрөөс минь дутуугүй шаналдгийг
Хамаг навчсаа гүвчихээд
Харийн хүн шиг ганцаарддагыг
Зүрхний минь зураас л сонсчихоод
Зүрхэн дээр минь
Зурдгийг
Би бичдэггүй
Шувууд уйлдаггүй
Модод ганцаарддаггүй
Ийм төгс орчлонг
Нүдээ анихдаа л олж хардаг ч
Тэндээс хачин дотно амьсгал
Аньсага нэвт үлээдэг ч
Тэнд очихыг хүсдэггүйгээ
Би бас л бичдэггүй
Энэ бүхнийг би бичээгүй
Шүлгийг хэзээ ч би бичдэггүй
Шүлэг л харин намайг бичдэг ээ

Чиний үнэргүй энэ намар

Тэртээ алсаас салхины хэлт бяцхан шувуухай жиргэн жиргэсээр
Тэнэмэл сэтгэлийг минь ганцхан шаргал навчнаа уяж орхив
Зуун зуунаар задлахгүй гэж өөрөөсөө нуусан эмзэглэл минь
Зуурхан тэр л гэрэлт агшинд догдлон догдлон сэрэв ээ

Зүрхэнд л үүрлэхээс өөр хаашаа ч гарцгүй өвдөлт минь

Зүрхэн хэлбэрт шаргалхан навчны чимээнээр сэмрэн сэрэвч

Алтлаг энэ л навчнаас тэр намрыг олохсон билүү

Навчны шид гэж юусан билээ

Амраг чиний минь үнэрийг авчирч дийлэхсэн билүү

Намрын шид гэж юусан билээ

Ай, ахиад би чамайгаа хүлээгээд ч яах юм билээ

Чиний үнэргүй энэ намраар

Д. Болорхон

Орхиж одоод цээжний мананд сүүмэлзэх бүдэг дурсамжид биш
Огтоос биелэмгүй тэнгэрт цойлсон охь халуун мөрөөдөлд биш
Одоо л миний дэргэд гараас минь атгаад зэрэгцэн алхах
Олдож буй энэ л цаг хугацаанд би дурланам
Орчлонд байсан, байхгүй нь харагдахгүй
Огоорч сэхээрч дуулж уйлж явсан минь үзэгдэхгүй
Он жилүүдийн олон давхар харанхуй хөшгийг сөхмөөргүй
Одоо л хажууд минь суугаад шүлэг хэлэх энэ л цаг хугацааг хайрламаар
Өчигдрийн жаргалын дууг сонсохгүй үнэрийг үнэрлэхгүй
Өмнөөс тосох зовлонг танихгүй
Өөрөө өөрийгөө тэврээд өнчин цэцэг шиг дэлгэрэхдээ
Өнөөдөр дэлбээг минь илбэх энэ л цаг хугацааг хайрламаар
Өнгөрсөнд гуниг хүртэл гуниг биш байдгийм тэндээс юу ч бүү эр
Өнгөтэй өнгөгүй маргааш гэж байхгүй тэндээс юу ч бүү хүлээ
Өнө мөнх үнэн худал гэж үгүй хоосон хорвоод
Өөр юуг ч бодохгүй дэргэдээ байгаа цаг хугацааг л чагная
Анир намуухан сууж аяархан шивнэх үгийг нь сонсвоос
Алганд минь гэрэлтэх энэ цаг хугацаанд эхлэл гэж үгүй төгсгөл гэж үгүй мэт
Орчлонгоос надад илгээсэн дураараа задлах бэлэг дураараа эдлэх эрх чөлөө
Одоо л надтай ханьсах энэ л цаг хугацаанд би дурланам

Намайг л битгий...

Мартаарай намайг... тэр намартай нь
Манантай, жавартай ч хүсэл шатааж
Бие шатсан, хайр шатсан тэр шөнийг
Битгий дурсаарай, санамаар байсан ч...
Мартаарай аяархан шивнэсэн үгсээ
Миний том том нулимстай
Эмзэгхэн охин бие, хөхний бяцхан товчийг
Эргэж л битгий дурсаарай энэ олон намрын дараа
Дутуу амталсан жаргал гэж байдаггүй юм
Дурлаад мартсан хайр гэж байдаггүй юм
Дурсамжинд чинь үлдсэн танхил бүсгүйг
Дулаахан харцтай гэргийгээ гэж бодоорой
Насаараа энгэрийг чинь дулаацуулах түүнийгээ л ганцхан санаарай
Намайг л битгий хайгаарай энэ олон жилийн дараа...

Намайг чи орхиод явахад...

Мартнаа гэж хатуурхахад минь зүүдэн дунд уйлуулаад ирдэг
Маралын дундаас гялалзсан цав цагаан гунигхан минь
Намрын хөх тэнгэрийн олон гэрэлт ододын зүг
Намайг чи орхиод явахад ямар их гомдсныг мэдэх үү

Зөрчихлөө гэж айхад минь зүүдэн дунд инээлгээд ирдэг
Зүрхэн дээр минь унасан гал улаан учралхан минь
Намар шинээрээ, нар бүлээнээрээ байхад
Намайг чи орхиод буцахад ямар их даарсныг мэдэх үү

Аргагүй амрагын аялгуутай цагаахан сарны гэрэл дор
Аньсган завсраас минь дуссан тод мөнгөн нулимсхан минь
Үүрийн шаргал гэгээнээс өмнө өрөөлийн зүг урсахад чинь
Өр зүрх минь энд ямар их өвдсөнийг мэдэх үү

Яг над шиг бүсгүйд - 2

Яльгүй гэнэн харцтай хонгор бүсгүй
Яагаад надтай адилхан харагдана
Чиний уруул, тас хархан нүд
Чилтэл хэн нэгнийг хүлээдэг чинь надтай адил юм
Сайхан хар гэзэг, том цагаан шүд
Санаа алдах чинь, инээх чинь хүртэл би өөрийгөө харах шиг
Үзэсгэлэн гоо, залуу нас, бардам зангаараа гоёсон
Үе тэнгийн чамайг бурхан надтай
Үйлийн үргүй адилхан зурж дээ
Үзтэл бидний ялгаа юу вэ?
Миний нүдээр чи хорвоог харж чадах уу?
Мөнгө, өнгө, амьдралыг ялгаж таних уу?
Миний зүрхээр чи бусдыг хайрлаж бас уучилж чадах уу?
Маргаашийг, өнөөдөр бас өчигдөртэй нь ялгаж харах уу?
Үзэсгэлэн гоогийн цаана өр өвдөх сэтгэл байна уу?
Өрөөлийн төлөө өөрийгөө мартчих минийхтэй адил "тэнэглэл" байна уу?
Хамаг орчлонг гэрэлтүүлэх хэрэг гарваас
Хайран залуу насаа өргөчихөөд холоо одчих
Хатан зориг чамд байна уу?
Чиний ялдам харцаар хорвоог би харж чадаагүй ээ
Чи бид хоёр дэндүү өөр юм билээ
Үзэсгэлэн гоогийн ард нуусан зүрх
Үнэндээ бидний ялгаа юм билээ
Зүрх өвдөлт, зөөлхөн мэгшилт
Цөхрөл, цөхрөлийн дундах инээмсэглэл
Болжморыг хайрлах сэтгэл бас энэрэл
Өөрт минь байгаа нигүүсэл байхгүй чамтай
Үнэндээ би огтхон ч адилгүй ээ...

Эрвээхэй...

Анхил содонхон цэцэгсийн зулайд буудаллах
Алтан мөнгөн эрвээхэйг би яасан их хайрладаг
Айдас шаналал, гуниг уйтгарын салхин бүү нөмрөөсэй
Аль эсвэл миний адил нүдэнд нь нулимс гялалзна уу
Саяхан даа, би ертөнцийг тэнүүхэн талаар, хүмүүсийг цэцгээр төсөөлж
Сайхан гоё өнгөнд нь шунан дурлаж явсансан
Сүүдэр эргэхийн зуурт өнгөний цаадах өнгийг харчихаад
Сүслэх үнэнгүй хорвоо, сүнсээ гээсэн хүмүүсээс яасан их айнав дээ
Дэндүү чиг эмзэгхэн сэтгэлээ харамлан харамлахдаа
Дэрэн дээр уйлсан хөндүүрхэн гунигыг
Дэргэдэх хань минь ч сонсохгүй орчлонд
Дэмий л би өр нимгэн, зүрх зөөлөн ирсэн юм уу?
Усанд бутарсан сарны гунигыг хуваалцаж хоночихоод
Урд шөнийн нулимсаа залгиад инээж л явна даа ОРЧЛОН МИНЬ...
Нэг л өдөр чиний үнэнийг ганцхан шүлгэнд шингээчихээд
Нэрээ чам дээр үлдээгээд ниснээ БИ тэр шаргал үүлсийн тийш...

Шүлгэн дээр минь нулимс дусахад бодсон бодол...

Зөөлөн нь хатуугаа элээдэг жамаар
Зүрх минь тавилангаа дэвтээх л болтугай даа
Зөв буруу үнэн худлаас ялгаж ядсан ухаарлаар
Зүйж хэлхсэн нулимсан дуслууд минь шүлэг байтугай даа

Мөнхийн бус цаг хугацааны нулимсууд
Мөр мөрөөрөө хэлхэгдэн шүлгэнд минь л шингэтүгэй дээ
Мөнх цохилох зүрхэн дээр минь харин
Мянга мянган сарнай цэцэглэх болтугай даа

Анурад ахын шүлгийг уншаад бодсон бодол....

Дурлалгүй, хүсэлгүй зүрх минь би чамайг орхилоо
Дурсах дурсамжгүй саарал өдрүүдийг хамтад нь үлдээлээ
Алган дээр минь өнгө төгс нэгэн жаргал үзэгдэж байна
Ахиад ганцаардал амсахгүй цоо шинэ ертөнц рүү би явлаа...

Хайр минь чи...

Хайр минь чи
Санаа алдахад нэлхийтэл нөмрөх ганцаардал минь байлаа
Санахын тоогоор зүрх хоослон одох гуниг минь байлаа
Хайр минь чи
Хашгирч сэрчихээд өөрөөсөө айх хар дарсан зүүд байлаа
Хаанаас ч оломгүй диваажингийн эрх чөлөө, жаргал гээч нь байлаа
Хайр минь чи
Өрийг минь зөөллөж зөөллөчихөөд өөрөө хатсан цэцэг байлаа
Өнөд дотор минь шатсан гал халуухан хүсэл байлаа
Хайр минь чи
Эрсийг хулжааж эхийг минь мартуулсан нүгэл байлаа
Эвий дээ, чамаас минь авсан шагнал бас шийтгэл байлаа
Хайр минь чи
Амьдралаас олсон ганцхан гэрэл гэгээ минь атлаа
Ахиад зуун зуун жил нууж нэрэх нулимс минь байлаа
Хайр минь чи...

**************

Мартахгүй гэж чи зөндөө хэлсэн мөртлөө
Мянга мянган өдрүүдийн шаргалхан гунигаа зүрхэнд минь унагаснаа
Мөнгөн цагаахан дурсамжиндаа нэрийг минь цэцгээр шагласнаа
Мөрөөр минь тэвэрч амжаагүй яруухан тэр учралаа
Мартахгүй гэж чи зөндөө хэлсэн мөртлөө
Мичид асгарч сар мэлмэрсэн үдшүүдээр үнэрээр минь дутаж
Миний бус бусдын өвөрт зовлон хуваалцан тайтгарах чинь
Магад надаас үлдээсэн дурсамж гэж үү амраг минь
Мартахгүй гэж чи зөндөө хэлсэн мөртлөө

**************

Ув улаан дарс...
Урсч буй лаа...
Уйлж халтартсан хүүхний нүд
Уруулын будагтай янжуурын иш
Ундуй сундуй ор дэр...
Урагдаж навсайсан шүлгийн дэвтэр
Угаасаа миний биш хүний
Утгагүй ийм амьдралаас
Уйдмаар...зугтмаар
Урд минь гарах хаалга байвч
Түгжээтэй...
Түлхүүрийг нь эрээд олдоггүй ээ...?

************

Өчигдөрхөн бэлэглэсэн даашинзны чинь
Өнгө нь үхээд утас нь сэмэрчихэж
Өчигдөрхөн хайрласан хайр чинь
Үзэшгүй муухай хардалт болчихож
Өгч гийгүүлсэн сэтгэл чинь
Өнгө мөнгөний хэрүүл болчихож
Өвөрт чинь өнгөрүүлсэн шөнүүд
Ор мөргүй хийсээд явчихаж ....