Ай амьдрал минь....

Завгүй, завгүй бас дахиад л завгүй өдрүүд... ийнхүү завгүй өдрүүд үргэлжилсээр энд хүний нутагт гуравдахь намартайгаа золголоо. Сүүл сүүлдээ байтлаа энэ завгүй өдрүүддээ дасаад бүр хайртай болчихсон ч юм шиг... юм бодохоос дургүй хүрдэг, шийд гаргахаас халширдаг болчихож. Юуны төлөө энэ завгүй өдрүүдийн төлөө амьдраад байгаа бодохоос дургүй хүрнэ... бодоогүй байсан нь дээр... бодоод ч яах юм билээ. Эргээд харахад өнгөрсөн жилүүдэд ээжийг санаж “ээжээ, ийн ийн” хэмээн асгартал бүх хоолойгоороо бархиран уйлсан нь нулимсаа гартал инээснээс олон байжээ. Нулимс гартал инээгээ ч үгүй юм байна...

Энэ амьдрал их хөгийн бусадтай барьцалдан дээр доороо орон үхэн хатан уралцан улайх цайхдаа тулан хүн чанараа гишгэн нүүрээ ширлэж нүдээ ухахаас наахнуур юм болж байж сайн сайхан амьдардаг юм гэнэ. Гэтэл угтаа тэр сайхан амьдрах гэдэг нь яаж амьдрахыг хэлээд байгааг ч бүү мэд... хүмүүс амьдралыг янз янзаар л дүгнэдэг тодорхойлдог амттай, амтгүй, гашуун, эсвэл чихэрлэг дурламаар, ой гутмаар.... би тодорхойлох гэж оролдоод ч яах билээ.

Зүгээр л заримдаа энэ амьдралаас тасраад явчихмаар... зүгээр л энэ хүмүүсээс холдоод явчихмаар... яагаад ч юм нээг их том тогоон дотор хэн хэнийгээ танихаа больчихсон ав адилхан хэлбэр дүрстэй ав адилхан хэмжээтэй хэдэн зуун өт буцалж байгаа энэ том тогооноос гармаар, тэдэнтэй би огт ижил төсгүй мэт тийм болохоор тогооноос гараад хаашаа ч юм үсэрчихмээр санагдах үе зөндөө. Гэвч тогоон дотроо дээр доороо ороод л шахцалдаад л хажуу хавирганаас хэн нэгэнд нудчуулан ийш тийшээ үсчээд л, тогооны ёроолд орчихгүй тулд /тэгвэл бусдадаа даруулж үхэх аюултай/ хэн нэгнээс зууран барин дээшээ зүтгээд л гэвч тогооны дотор тал гяв гялгар гулгамтгай тул дээшээ авирах боломж тун бага жаахан ахихад л доошоо гулгана.... тэгэх тусам давчдаад л гармаар санагдаад л...
Хүн бүр адилхан зүрх сэтгэлтэй гэдэгт би туйлын итгэдэг, бусдыг өөрөөсөө өөрөөр бодож чаддаггүй минь ч үүнтэй холбоотой биз... хүн бүр өрөвддөг, уйлдаг, уярдаг, надтай адилхан зүрх нь өвддөг, эмзэглэдэг, хамгийн ядуу хамгийн зүдүү хамгийн ганцаардсан хамгийн зовсон нэгэнтэй ойрхон байхсан, сэтгэлийг нь ойлгохсон, өвчинг нь, зовлонг нь, ганцаардлыг нь сонсохсон гэсэн зүрх сэтгэлтэй гэдэгт итгэдэг. Гэвч амьдралд энэ итгэл минь хугарах үе зөндөө... дэндүү олон... хүнд итгэсэндээ гартаа барьсан итгэл ч үгүй юу ч үгүй болтлоо хууртах, бусдын төлөө өөрийгөө хохироох, өрөөлийг бодсондоо өөрөө хов хоосон хоцрох зэрэг яг л тэнэг хүн шиг алдаанууд гаргаж өрөө өмөртөл гомдож үлдсэн минь дэндүү олон... гэсэн ч тэр алдаанууддаа би харамсаж байсангүй... орчлонг дан цав цагаан сэтгэлээр амьдралыг зөв зөөлхөн зүрхтэйгээр туулж болно л гэж найддаг....

/to be continued /