Ингээд л миний нэр байдаггүй юм ккк

Блог, сайт хэссэн шиг мэдээ зэдээ хараад сууж байтал хачин юм хараад, гайхаад, гомдоод.... "Ингээд л миний нэр байдаггүй юм" гэж хэлэхээс өөр үг олдсонгүй гсн кккк.

Би энд ирснийхээ дараахан

Цэнхэр тэнгэрийн элгэн дээрээс нисч ирээд

Цээжний нугад эрхэлж үлдсэн нялх ангирханаа өрөө өмөртөл санаж хүний нутагт нулимс унагадгүйн учир элэг эгшээсэн нулимсаа зүрхэндээ атгаж байгаад нэг шүлэг бичсийм... тэгээд ч тэр л шүлгийг бичиж байхдаа шүлэг гэдэг зүрхнээс урсдаг нулимс юм байна гэдгийг улам гүн мэдэрсийм...

Гэтэл өөрийнхөө тийм эмзэг, нандин нулимсыг өөр олон хүний нэртэйгээр энд тэнд байгааг хараад сэтгэл жаахан эвгүй болж байна шүү. /Монголд зохиогчийн эрх энэ тэр хаа байна аа гсн..... шал худлаа ккк/ Гэхдээ яахав ээ, миний сэтгэлийн анир, зүрхний нулимс олон хүний сэтгэлийн утсыг хөндөн Эх - үрийн ариун холбоо, үрт хүний сэтгэлийн "зовлон" гэдэг л ертөнцөд хаанаас ч оломгүй ҮНЭН байдгийг ухааруулж үрээсээ хол байгаа эх, эхээсээ хол байгаа үрийн сэтгэлд нэгээхнийг шивнэж үлдээсэн л бол тэр нь дэндүү сайхан. Тэр нэр ус ч яахав...

http://shargaa.blog.banjig.net/post.php?post_id=85473#comments

.

http://www.boljmor.com/post.php?post_id=32551

.

http://www.mglclub.com/forum14/1249018

.

http://zaluu.com/

Энд миний жил гарангийн өмнө охиндоо бичиж байсан бичлэг шүлэгтэйгээ хамт байгаа.

http://bolorhon-oronzai.blogspot.com/2008/01/blog-post_24.html

Д. Болорхон

Орхиж одоод цээжний мананд сүүмэлзэх бүдэг дурсамжид биш
Огтоос биелэмгүй тэнгэрт цойлсон охь халуун мөрөөдөлд биш
Одоо л миний дэргэд гараас минь атгаад зэрэгцэн алхах
Олдож буй энэ л цаг хугацаанд би дурланам
Орчлонд байсан, байхгүй нь харагдахгүй
Огоорч сэхээрч дуулж уйлж явсан минь үзэгдэхгүй
Он жилүүдийн олон давхар харанхуй хөшгийг сөхмөөргүй
Одоо л хажууд минь суугаад шүлэг хэлэх энэ л цаг хугацааг хайрламаар
Өчигдрийн жаргалын дууг сонсохгүй үнэрийг үнэрлэхгүй
Өмнөөс тосох зовлонг танихгүй
Өөрөө өөрийгөө тэврээд өнчин цэцэг шиг дэлгэрэхдээ
Өнөөдөр дэлбээг минь илбэх энэ л цаг хугацааг хайрламаар
Өнгөрсөнд гуниг хүртэл гуниг биш байдгийм тэндээс юу ч бүү эр
Өнгөтэй өнгөгүй маргааш гэж байхгүй тэндээс юу ч бүү хүлээ
Өнө мөнх үнэн худал гэж үгүй хоосон хорвоод
Өөр юуг ч бодохгүй дэргэдээ байгаа цаг хугацааг л чагная
Анир намуухан сууж аяархан шивнэх үгийг нь сонсвоос
Алганд минь гэрэлтэх энэ цаг хугацаанд эхлэл гэж үгүй төгсгөл гэж үгүй мэт
Орчлонгоос надад илгээсэн дураараа задлах бэлэг дураараа эдлэх эрх чөлөө
Одоо л надтай ханьсах энэ л цаг хугацаанд би дурланам

Р.Энхтуяа

Ердөө л хайрлуулахын төлөө
Чиний торонд хоригдъё
Ер бусын араншингаар чинь
Эрх чөлөөгөө арилжъя
Хагацал мэт талын салхийг
Хань мэт үгүйлж
Хэлэх гээгүй хэгжүүн үгсээ
Хэсэгхэн дурсамж мэт нууя
Хэзээ ч хангинахгүй байж мэдэх
Түлхүүрийн чимээг хүлээе
Гадаах агаар ямар байгааг
Гарыг чинь үнсэхдээ мэдъе
Гунигаа хурааж
Гутлыг чинь гялалзтал тосолъё
Гудамжинд гээсэн төрөлх зангаа
Ганцаардлын сүүдэрт мартъя
Ер бусын өдрүүд өнгөрөхөд
Ердөө л хайрлуулахын төлөө
Чиний торноос би ниснээ

Ц.Галбадрах

Би бичээд бэх нь хатаагүй шүлэг байхад
Чи ургаад дэлбээлж амжаагүй сарнай байсан
Зөн татаж чамруу би харцаа урсгахад
Зүрх хувааж чи тэгэхэд дэлбээлсэн

Зүүд шиг энэ хоосон амьдралд
Зүгээр л өөрийнхөөрөө зовж болсонгүй
Үнэний наагуурх зовлонгийн тойрогт
Үйлэндээ баригдаж учралд дуудагдсан

Оногдсон тавилангийн муруйсан замын
Огтлолцол болгонд би хайр болж суралцсан
Хэлээгүй үгээ өөрлүүгээ шингээж
Хэнийг ч хайрлах цагаахан хайр болгоно

Би гэгээн хүслээ хорвоод цацсан шүлэг болгоход
Чи гэмшилгүй цагаан уянга болж түрлэг нэмээрээ